Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
+====== Anna Lissewska - komentarze w artykułach ======
+<html>
+<b>Zawsze warto przeprosić</b>
+<p>Każdemu z nas czasem zdarza się zranić kogoś bliskiego. Przyznanie się
+do tego wymaga odwagi. Prośba o przebaczenie to najlepsza droga do
+naprawienia wzajemnych relacji.
+<p><i>Rozmowa z Anną Lissewską, psychoterapeutką</i>
+<p><b><i>Czy zło, którego dopuścili się nasi bohaterowie, można w ogóle wybaczyć?</i></b>
+<br><b><i>Co najtrudniej jest "odpuścić"?</i></b>
+<p>Najtrudniej przebaczyć coś, czego, jak nam się wydaje, sami nigdy byśmy
+nie zrobili. Najłatwiej nam to przychodzi, kiedy potrafimy utożsamić się
+z winowajcą. Postawić się w jego sytuacji, zrozumieć, czemu tak
+postąpił. Przyjaciółka, która dopuszcza myśl, że może jej się kiedyś
+zdarzyć zawieść czyjeś zaufanie, prędzej wybaczy nielojalność. Kobieta,
+której zdarzył się flirt, łatwiej wybaczy mężowi skok w bok.
+<p><b><i>Czy są ludzie, którzy krzywdzą innych, ale nigdy nie mają z tego powodu
+poczucia winy?</i></b>
+<p>Tak, są tacy, którzy zupełnie nie dostrzegają uczuć innych ludzi. Mogą
+wyrządzić komuś sporo zła, a i tak tego nie zauważą, bo nie umieją
+spojrzeć na sprawę oczyma drugiej osoby. Nawet jeśli wiedzą, że nie byli
+w porządku, zupełnie się tym nie przejmują. Dla nich problem wybaczania
+po prostu nie istnieje.
+<p><b><i>Kto łatwiej przyznaje się do podłości i przeprasza: kobiety czy mężczyźni?</i></b>
+<p>To bardziej zależy od osobowości niż płci, ale możemy uogólnić - kobiety
+łatwiej proszą o przebaczenie, bo same łatwiej wybaczają. Zwykle są
+wrażliwsze, bardziej czułe na cierpienie innych. Dla mężczyzny - nawet
+jeśli nie zdaje sobie z tego sprawy - najważniejszy jest honor, godność.
+Przepraszanie jest dla niego często czymś upokarzającym. Tym bardziej,
+gdy nie ma pewności, że jego przeprosiny zostaną przyjęte. Mężczyźni
+podświadomie uważają, że muszą być niezależni i silni, a przepraszanie
+kogoś jest przyznawaniem się do słabości, wystawianiem na czyjąś łaskę
+lub niełaskę.
+<p><b><i>Często, podobnie jak Piotr, czy Beata, zaczynamy nienawidzić osób, które
+skrzywdziliśmy. Dlaczego?</i></b>
+<p>Złość w tym wypadku to reakcja obronna psychiki - jesteśmy wściekli na
+kogoś, kto nas "stawia pod ścianą", zmusza do zrobienia rachunku
+sumienia, przyznania, że zawiniliśmy. A przecież sami i tak cały czas
+czujemy ciężar winy, dręczą nas nie dające się w żaden sposob zagłuszyć
+wyrzuty sumienia. Wstydzimy się swojego postępku. Aby nie przeżywać
+niechcianych uczuć, podświadomie próbujemy odwrócić sytuację: to nie my,
+lecz ta druga osoba jest winna.
+<p><b><i>Jak przerwać ten zaklęty krąg: krzywdy, winy, wyrzutów sumienia?</i></b>
+<p>Przeprosić. To chyba najlepsza rada. Wyciągnąć rękę na zgodę. Osoby,
+które kogoś poważnie zraniły, często się boją odrzucenia, zwłaszcza, gdy
+wciąż zależy im na osobie, którą tak mocno dotknęły. Warto przemóc ten
+strach i podjąć próbę pokazania, jak bardzo nam przykro. No, chyba że
+jest już na to za późno, straciliśmy z tą osobą kontakt, nie mamy
+możliwości, by prosić ją o wybaczenie osobiście. Jednak, kiedy mamy
+choćby najmniejszą szansę, trzeba próbować. Zrobimy to również dla
+siebie. Przepraszając, przyznajemy się do winy. Uznajemy: "OK,
+zachowałam lub zachowałem się jak świnia, ale naprawdę szczerze tego
+żałuję". Po takich słowach obu stronom będzie lżej.
+<p><b><i>Ale czy naprawdę jest sens, żeby facet, który kilka lat nie miał
+kontaktu z porzuconą dziewczyną, nagle prosił o przebaczenie? Albo
+przyjaciółka, która zniszczyła drugiej małżeństwo?</i></b>
+<p>Jeżeli to była tak ważna osoba, że winowajca przez kilka lat nie uporał
+się z dręczącym go poczuciem winy, to uważam, że warto zaryzykować. Poza
+tym przecież nie trzeba przepraszać twarzą w twarz. Można wysłać list.
+Albo pozostanie on bez echa, i wtedy będziemy mieli jasność, że ta osoba
+nie chce mieć z nami kontaktu, albo dostaniemy odpowiedź. I będziemy
+wiedzieli, że mamy szansę przynajmniej na rozmowę. Myślę, że te
+wszystkie lęki, które trapią winowajców, to obrona przed przykrą chwilą
+konfrontacji, momentem, kiedy będzą musieli stanąć twarzą w twarz i
+powiedzieć jasno: "Jestem winny".
+<p><b><i>Załóżmy, że poproszę o przebaczenie. Co dalej?</i></b>
+<p>Oczywiście, że przepraszając nie cofniemy tego, co się stało. Naiwnością
+jest myślenie, że od razu przestaniemy czuć się winni. Nie możemy też
+oczekiwać, że automatycznie  uzyskamy rozgrzeszenie. Wybaczanie to długi
+proces. Ale najważniejsze zrobić ten pierwszy krok.
+<p><i>Rozmawiał Łukasz Pokorowski</i>
+</html>